به گفته بسیاری از ریاضی دانان و دانشمندان عرصه رایانه، رمز نگاریcryptography) ) یکه تاز پیشرفت میان علوم دیگر است و هیچ علمی از علوم بشری نتوانسته است تا این حد پیشرفت کند و سرچشمه این پیشرفت جایی جز ادغام نبوغ ، منطق ریاضی و علوم رایانه نیست . این روشها و شگرد ها برای ما که در دنیای ارتباطات زندگی می کنیم نقشهای متفاوتی را ایفا میکنند، مانند ایجاد امنیت ارتباط، پنهان سازی اطلاعات ، احراز هویت و بسیاری از کار های دیگر .
برخی جستجوگرها از تکنیکی به نام SSL Secure Socket Layer(سوکتهای لایه امن) استفاده می کنند تا اطلاعاتی را که بین مرورگر شما و وب سرور مبادله می شود، رمزنگاری کنند . هنگامی که علامت «قفل» در گوشه پایین مرورگر نمایش داده می شود، به این معنی است که مرورگر ارتباط رمزشده امن با سرور برقرار کرده است و لذا ارسال دیتای حساس مانند شماره کارت اعتباری امن است .
شنل قرمزی
در این باره که آیا واقعا این سیستم امن است و می توان از این طریق با اطمینان دادو ستدهای حساس مالی را رد و بدل کرد، میتوان گفت پاسخ این است که SSL (سوکتهای لایه امن) فقط ارتباط بین مرورگر شما و وب سرور را امن می کند و برای محافظت از اطلاعات شما در آن سرور کاری انجام نمی دهد . این مساله بعنوان مساله شنل قرمزی در دنیای اینترنت مطرح است که نام آن بر گرفته از همان داستان شنل قرمزی است .
"ارتباط مبتنی بر اعتماد و نه استناد" واژه ای آشناست برای مشتریان بازار شبکه . در شرکت های بزرگ که می توانند سرورها و خطوط ارتباطی با ظرفیت های بالا را اختصاصی و برای ارتباط مستقیم تهیه کنند، تا جایی که شما بتوانید به شرکت اعتماد کنید، مشکلی ایجاد نخواهد شد . اما بسیاری از شرکت های کوچک تر توانایی تهیه سرور اختصاصی را ندارند . آنها از «سرور های برنامه های کاربردی ، application servers » استفاده می کنند و این جایی است که عدم امنیت بوجود می آید . شما مجبورید به میزبانی که هیچ شناختی از آن ندارید، اطمینان کنید و به ایمن بودن نحوه دریافت اطلاعاتتان از آن میزبان توسط شرکت مورد نظرتان اعتماد کنید و تضمینی برای ایمن بودن این ارتباط نیست . شاید هم بتوان گفت معمولا امنیت به درستی موجود نیست .
امنیت کاذب
بیشتر ارایه دهندگان خدمات وب برای مشتری های خود یک برنامه CGI ارائه می دهند که FormMail نام دارد . آنچه که این برنامه انجام می دهد این است که محتوای یک فرم اینترنتی را، مانند فرمی که شما اطلاعات کارت اعتباری خود را در آن قرار می دهید، می گیرد و از طریق ایمیل به شرکت ارسال می کند . برای این ایمیل نه محافظتی وجود دارد و نه رمزنگاری صورت می گیرد . آنچه که اتفاق می افتد این است که شرکتی که شما از آن خرید می کنید، ظاهری امن به خود می گیرد تا شما اطلاعات حساس را وارد کنید . سپس همان اطلاعات را از طریق ایمیل معمولی برای شرکت ارسال می کند . در واقع تمای این روال برای دادن یک احساس امنیت کاذب به شماست . بسیاری ازشرکت های کوچک هستند که سایتشان توسط شرکت های خدماتی، میزبانی می شود که ابدا سرویس های امن ارائه نمی کنند . این سرویسها برای اجرا نیاز مند به یک سری زیر ساخت هستند که معمولا میزبانان این هزینه ها را قبول نمی کنند .
شاید احساس ناخوشایندی باشد وقتی بدانید سایتها نیز میتوانند دروغ بگویند و یا به تعهداتشان عمل نکنند . حتی می شود نسبت به امنیت اطلاعات شخصی شما بی تفاوت باشند . گاهی اوقات خود شرکت ها نیز اعلام می کنند «هدف یک فرم امن ، راضی کردن کاربران به وارد کردن جزئیات کارتشان است» . حال خود فکر کنید که اگر ارسال اطلاعات کارت اعتباریتان به شرکت بدون استفاده از رمزنگاری با پست الکترونیک امنیت کافی را داشت، چرا خودتان این کار را نکنید؟یعنی چرا خودتان آن را ایمیل نکنید . اما به هر حال هنوز، این شرکت ها مشتریانی دارند که به آنها پول می دهند تا به آنها این حس کاذب را بدهند، که به طور حتم کسی جوابگوی سوء استفاده از کارتهایشان نخواهد بود .
راه کار
در این آشفته بازار امنیت که با وجود تمام این شرکت هایی که به تاجران راه هایی ارائه می کنند تا به مشتریانشان این احساس کاذب امنیت را بدهند، یک شرکت کوچک بمنظور امن کردن واقعی معاملات، چه باید بکند؟ یک روش برای آن شرکت، استفاده از ایمیل های رمزشده مانند PGP است . در حالیکه بعضی از این روش استفاده می کنند، برای بعضی شرکتهای تجاری کوچک بدلیل نداشتن افراد خبره برای تنظیم و استفاده از PGP، این کار مشکل است
آیا معاملات اینترنتی امن، واقعا امن هستند؟
... آنها از «میزبانی شخص ثالث» استفاده می کنند و این جایی است که عدم امنیت بوجود می آید ... در واقع تمای این روال برای دادن یک احساس امنیت کاذب به شماست ... با خود فکر کنید که اگر ایمیل کردن اطلاعات کارت اعتباریتان به شرکت بدون استفاده از رمزنگاری، امنیت کافی را دارد، چرا خودتان این کار را نکنید؟ آیا احساس امنیت خواهید کرد اگر بدانید که این شرکت (یا سایر شرکت های مشابه) سهوا شما را فریب می دهند که معاملات به این شکل امن است، در حالیکه نیست؟ هنوز، این شرکت ها مشتریانی دارند که به آنها پول می دهند تا به آنها این حس کاذب را بدهند ... ایمن کردن معاملاتبا وجود تمام این شرکت هایی که به تاجران راه هایی ارائه می کنند تا به مشتریانشان این احساس کاذب امنیت را بدهند، یک شرکت کوچک بمنظور امن کردن واقعی معاملات، چه باید بکند؟ یک روش برای آن شرکت، استفاده از ایمیل های رمزشده مانند pgp است ... زمانی که شرکت میزبان اینترنت قابل اعتماد نیست و یا قصد دارید امنیت بیشتری را به وجود آورید، این پایگاه داده می تواند رمزنگاری شود ... بنابراین، وقتی که راههایی برای تامین امنیت واقعی برای معاملات وجود دارد، چگونه باید مشتری را مطلع کرد که معامله واقعا امن است یا خیر؟ در حال حاضر راه ساده ای وجود ندارد ... مشخصا، شما می خواهید مطمئن شوید که فرم امن است، بعلاوه می خواهید مطمئن شوید که شرکت به شما حس کاذب امنیت نمی دهد و این حس واقعی است ...
آیا معاملات اینترنتی امن، واقعا امن هستند؟
... آنها از «میزبانی شخص ثالث» استفاده می کنند و این جایی است که عدم امنیت بوجود می آید ... در واقع تمای این روال برای دادن یک احساس امنیت کاذب به شماست ... با خود فکر کنید که اگر ایمیل کردن اطلاعات کارت اعتباریتان به شرکت بدون استفاده از رمزنگاری، امنیت کافی را دارد، چرا خودتان این کار را نکنید؟ آیا احساس امنیت خواهید کرد اگر بدانید که این شرکت (یا سایر شرکت های مشابه) سهوا شما را فریب می دهند که معاملات به این شکل امن است، در حالیکه نیست؟ هنوز، این شرکت ها مشتریانی دارند که به آنها پول می دهند تا به آنها این حس کاذب را بدهند ... ایمن کردن معاملاتبا وجود تمام این شرکت هایی که به تاجران راه هایی ارائه می کنند تا به مشتریانشان این احساس کاذب امنیت را بدهند، یک شرکت کوچک بمنظور امن کردن واقعی معاملات، چه باید بکند؟ یک روش برای آن شرکت، استفاده از ایمیل های رمزشده مانند PGP است ... زمانی که شرکت میزبان اینترنت قابل اعتماد نیست و یا قصد دارید امنیت بیشتری را به وجود آورید، این پایگاه داده می تواند رمزنگاری شود ...
|
صفحه 1
|
|
